Dikkie

Terwijl ik ondertussen al aardig gewend geraakt ben aan mijn dikke buik verschiet Thomas van zijn kant toch nog af en toe van het volume dat onder die t-shirt verstopt zit. Lief vind ik dat, vooral als daar steevast op volgt: 'ik heb wel echt kei veel zin om met z'n drie te zijn binnenkort! Laat maar komen die spruit!' Alleen noemt hij me dan telkens spontaan 'Dikkie', ik weet niet of ik DAT zo schattig vind ;-)

Leven met een dikke buik bij 35 graden, onder de zuiderzon. Zo gaat dat:
Eerst en vooral, de ventilator is dezer dagen mijn dikste vriend! Ik spendeer heel wat uurtjes alleen op het appartement, en dan blaast hij gezwind in het rond voor mij. Sinds eergisteren hebben we ook eindelijk een exemplaar aan ons kamerplatfond hangen. Een zaligheid! En ondertussen dus twee vriendjes ipv eentje voor mij!!


Ik mag hier eigenlijk niet klagen. De hitte die mij binnenhoudt leidt me naar fijne lectuur: Een spannende roman, eerder informatieve litteratuur, ... 'Veilig zwanger' bijvoorbeeld, het boek van Beatrijs Smulders, mag je gerust vriendje nummer 3 noemen. Een echte aanrader! Zelfs Thomas verdiept er zich met graagte in. Ik had hem nooit durven pushen om in dat soort boeken te lezen, ik ben dus extra blij als ik hem er op een luie zondagnamiddag zie door grasduinen.
... ooh, duinen, en een parasol die veel schaduw werpt... op een koel strand met bijhorende zeebries... Sorry, dagdroom...

Gisteren zijn we hier voor het eerst naar de gyneacoloog geweest. En hopelijk ook voor het laatst, want ons plan is nog steeds om op 14 augustus per trein naar Belgie terug te keren!
Ik weet niet of het aan tradities onder de zuiderse zon of gewoon aan toeval lag, maar wat me daar meteen opviel waren het aantal 'dochters met moeder' die samen met mij in de wachtzaal zaten. En nee, dan heb ik het niet over moeders met hun vierjarige dochtertje dat vol spanning op een nieuw broertje of zusje wacht. De dochters hadden mijn leeftijd of ouder, de moeders, ja... dat waren gewoon HUN moeders. Ik kon het zien aan de trekken in hun gezicht. Hier en daar de nog ongewonere combinatie Moeder-zwangere dochter-aanstaande vader. Thomas merkte op zijn beurt op dat hij zoiets wel helemaaaaaal nooit zou apprecieren. No offence aan het adres van onze eigen (schooon)moeders! Maar stel je voor zeg... enfin, ik denk dus vooral dat het iets Spaans moet zijn.
Wij zaten daar met z'n tweetjes en na een dik uur wachten werden we gerustgesteld dat alles nog steeds prima in orde is met ons kindje. Zucht van opluchting toch wel...

Op naar de volgende drie warme weken!