Wachten

Sinds enkele dagen zijn Thomas en ik terug SAMEN in Belgie, om in een laatste rechte lijn toe te leven naar de geboorte van ons... (woeps, net op tijd op de rem gaan staan!).

Thomas heeft net nog een conferentie bijgewoond, DE conferentie van het jaar eigenlijk: 'Strings'. Dat is de jaarlijkse bijeenkomst van alle groten der groten, daar waar je hoort wat er echt 'hot' is qua onderzoek en waar natuurlijk ook een sjiek conferentie-diner bij hoort. Het was de eerste conferentie die we zelf moesten bekostigen. Effe getwijfeld dus of het wel kon, maar ik gunde het hem zo! Thomas is nu in Leuven nog even kei hard voor de fysica aan het gaan. Tot ons dochtertje geboren wordt. Dan wil ik even niets meer horen over publiceren, het expanderende universum, citaties en postdocposities...

Ik hou me ondertussen bezig met babykleedjes wassen, het wegwerp- of herbruikluier dilemma oplossen, nog wat zwangerschapsyoga te volgen, ... Te wachten op de grote dag eigenlijk.
Mijn agenda is beduidend minder gevuld tov mijn 'gewone doen'. Toch wil ik me de komende weken niet opsluiten in huis. Al wachtend.
Het is echt wel gek hoor hoe zwanger zijn je ingesteldheid verandert: Alles doe ik op een trager tempo dan ooit tevoren en ik geniet daarvan, televisiekijken spreekt me absoluut niet meer zo aan (wie mij goed kent trekt hierbij vast verwonderlijk de wenkbrouwen op), het besef dat niks meer hetzelfde zal zijn als voorheen sijpelt traag maar gestaag binnen.

Thomas en ik zijn ondertussen razend benieuwd naar hoe het dan zal zijn. Over enkele weken... Nu kunnen we nog uitslapen als we willen. Toen we vandaag zo om 9u rustig aan't wakker worden waren vroeg ik me luidop af of we hier nu extra hard van moeten genieten en profiteren of net moeten beginnen te trainen om vroeg op te staan. Voor Thomas was die keuze snel gemaakt. Ik volgde gedwee. We zullen er nog even van profiteren, wat had u gedacht!!