Een eerste keer voor alles

Achteruitschrijven vind ik frustrerend en in dit geval ook onbegonnen werk. Zeker als we enigszins een verhaal met wat details willen vertellen... Toch kan ik niet nalaten iets over Yona's luchtdoop en een paar andere first times te berichten.

Exact 1 maand na haar geboorte kroop mevouw dus al het vliegtuig op. Onder de goede zorgen van mama en meter Liesbet. Vlucht 3537 van SN Brussels Airlines, richting Granada, want daar stond papa Thomas het vrolijke reisgezelschap al op te wachten. Wat was die week zonder Yona een lange week geweest. Ik was zelf ook behoorlijk ongeduldig om hem terug te zien, terug met z'n drietjes te zijn.

Nu, over die luchtdoop kunnen we alleen maar zeggen: what a succes! Yona heeft dat voorbeeldig gedaan. Met wat hulp van mama, die haar op strategische momenten te eten gaf. Bij het opstijgen en landen is dat. 't viel alleen niet mee om goed in te schatten wanneer ik Yona dan juist aan de borts moest leggen om ervoor te zorgen dat ze stevig zou drinken bij de luchtdrukveranderingen en toch ook niet te vroeg klaar zou zijn. Maar ik mocht andermaal op mijn moederinstinct vertrouwen. Heerlijk vind ik het om dat te voelen ontwikkelen, te merken dat wat je intuitief en spontaan doet ook effectief goed blijkt te zijn voor je kind.

Voor mij was de luchtdoop van Yona ook een gekke ervaring omdat je je plots door heel nieuwe dingen persoonlijk aangesproken voelt. Dat we als eerste mogen boarden bijvoorbeeld. De veiligheidsinstructies lees ik ook nog maar eens extra door, want nu moet ik o.a. mijzelf eerst van zuurstof voorzien voor ik mijn kind bijsta. En ik kreeg een extra gordel voor Yona toegestop, een knalrode met vernuft aanhang systeem bij de mijne. Ik had me al liggen afvragen hoe dat juist in z'n werk zou gaan... Vlotjes blijkbaar.

Yona ronkte net niet luider dan de motoren, op de schoot van haar meter.

Terug bij papa, 'Hallooo!'


Nog in het rijtje 'Er is een eerste keer voor alles':

Yona's eerste toerischtische bezoek aan Granada.
Op de mirador San Nicolas, met prachtig zicht op het Alhambra, al durf ik oprecht te twijfelen of Yona daar wel zoveel van heeft gezien vanuit de draagdoek...





Yona's eerste uitstap naar zee.
Opnieuw was ze voorbeeldig flink. Het is me ondertussen opgevallen dat Yona bij elke uitstap (klein en groot) echt rustig en gemakkelijk is. Voorlopig toch nog. Want ik hoor de waarschuwingen al gonzen: " 't is dat ze nu nog zo klein is, dat blijft niet duren hoor"
Reden te meer om nu genoeg buiten te komen zeker?


Yona's eerste keer rechtop in de zetel. Zoals de grote mensen.
"Wordt maar groot lieve Yona!"


Is ze niet om van te snoepen?
Ik kan het precies toch echt niet laten om hier als een echte mama mijn dochter de hemel in te stoefen... 't Is al Yona wat de klok slaat zal u misschien oprecht denken. Maar vergeeft u mij mijn obsessie. En ik beloof dat ik binnenkort ook nog over andere zaken bericht. Hoe het met THomas en met mij gaat bijvoorbeeld, gewoon als 'wij twee'. Ik kan u alvast kort verklappen: goed!