Zoals Bram Vermeulen mooi kan zingen over de eerste sneeuw, zo mooi was ook onze laatste week hier in de sneeuw. De hele krokusvakantie brachten we door met vrienden in een huisje, 'i fjällen' - in de bergen, om er te genieten van mooie uitzichten en sneeuwpret.
Zondag, heenrit met lunchpauze bij het grootste dala-paard van Zweden.
Ernaast pronkt trouwens ook een bord met het wereldrecord van nationale held Duplantis (poolstokspringer). Het zou me normaliter wat ontgaan, ware het niet dat mijn goede vriendin Cecilia (tevens reisgenoot deze week) de privéleraar Zweeds is van die gast :-)
Wij vonden het wel passend om hier een selfie te trekken,
graag met gekke bek als je 't Wiede vraagt!
De eerste dag was mistig in Vemdalen (Storhogna), maar de tweede ochtend werden we wakker met dit prachtig zicht. Zo dankbaar zijn we, dat we dit allemaal mogen beleven!
We trokken op deze eerste mooie zonnige dag met z'n allen de berg op. De meeste van ons zaten in de sneeuwshuttle. Cecilia en haar dochter Ella gingen de uitdaging niet uit de weg om achteraan aan te hangen, op hun latten. Twee valpartijen later kwamen we ongeveer ongeschonden toe bij Samiviste.
En wat is er beter in de bergen, tussen de sneeuw, dan een thermoske chocomelk?
Ja, idd, matching sunglases!
Pelle had zich de week voor de vakantie bezeerd tijdens het schaatsen.
Ik was vooraf zo bezorgd geweest om accidenten tijdens de vakantie, maar dat ik woensdag vóór het verlof een hele dag op spoed zou zitten, had ik niet gedacht... Alleszins moest hij het de eerste dagen rustigaan doen. Daarom huurden we voor de jongens, Thomas en mezelf een set sneeuwschoenen.
Dat leek ons wel haalbaar, een wandeling op de afgevlakte bergrug.
Of de jongens echt laaiend waren, neen, dat durf ik niet te zeggen.
Maar het was een leuke ervaring. En Pelle ziet er hier halverwege de wandeling toch niet té beteuterd uit hé?
Ruim twee kilometer op te teller, over een pak sneeuw van minimum 1 meter dik, dat verdiende toch wel een lekkere wafel zeker!?
Nog een voordeel van een zere knie:
deze jongens (groot én klein) zijn enkele keren helemaal wild gegaan op de moto.
't Was anders niet waar geweest! Maar vooral mama's harteke brak meermaals bij het idee dat Pelle niet 'gewoon' kon meedoen met de sneeuwpret.
Yona ging bijvoorbeeld een dag mee met onze vrienden 'écht' skieën.
Een intiatie.
Die smaakte naar meer!
Maar ook de jongens hebben die dag iets cool gedaan.
Wat eveneens smaakte naar meer natuurlijk... Behalve dan voor onze porte-monnaie ;-)
Elke ochtend was het spannend afwachten welk schilderij bij zonsopgang zou verschijnen.
Eén van de eerste dagen kwam het spontaan in me op om langs de skipiste omhoog te wandelen, nog voor de liften om 8:30 zouden open gaan. Zo kon ik toch genieten van het berg-gevoel zonder mezelf op ski's te hoeven wagen.
Die ochtend was de sneeuw volledig bevroren, ging het wandelen vrij vlot, en stokte de adem in mijn keel pas bij het uitzicht helemaal bóvenaan de top van de berg.
De volgende ochtend ging Yona ook mee. :-)
En de daaropvolgende avond beklommen Thomas en ik de berg om zonsondergang mee te pikken. :-))
Terwijl onze vrienden toch wel fervente langlaufers zijn, zochten wij met ons gezin ook wat ander winterplezier op:
Met af en toe uiteraard ook een vleugje langlauf:
Op de laatste avond introduceerden Alex, Ella en Cecilia ons tot het befaamde 'MELODIE FESTIVAL'-fenomeen hier in Zweden. Jawel, de Eurosong pré-selecties zijn hier echt GROOTS!
We testten samen de dansbaarheid van elk nummer uit. En konden uiteindelijk toch maar half akkoord gaan met de finalisten van de laatste aflevering.
Het leverde niet enkel een 'fijne' muziekavond op (tussen haakjes, ja, want de papa's zullen dit namelijk betwisten). Maar maandagochtend, eerste schooldag, konden Yona en Pelle gewoon ook helemaal mee praten over een knotsgekke nummer dat blijkbaar toch bij kinderen vrij goed had aangeslagen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten