Het afstandsbedieningsmysterie

Het stond al maanden op mijn 'todo-lijstje'. Al was het eigenlijk vooral iets waar ik gewoon naar uitkeek:
Een bezoekje aan Elene!
Mijn babbelmaatje uit het woonzorgcentrum dat enkele maanden later verhuisde richting Stockholm, en daardoor mijn nieuwe pennenvriendin werd. 

Gisteren mochten Yona en Pelle met hun vriendjes mee naar Stockholm dus was het voor Wiede en mij het uitgelezen moment om Elene op te zoeken. 
En het was gezellig! 

We hadden éxtra geluk, want één van de bewoonsters werd 95, trakteerde met taart en wij kregen ook een stukje! 

Nadien speelden we spelletjes (vier op een rij, Råtfällan). Wiede en Elene waren instant maatjes. 
En hij mocht zelfs haar hoogst persoonlijke chauffeur zijn! 

Maar tussen het keuvelen en spelen door was er plots opschudding in het salon. 
Eén van de bewoners beschuldigde een andere bewoner ervan dat hij haar afstandsbediening had gestolen. Er zat er eentje te blinken in z'n hemdszak. Maar hij was overtuigd dat het de zijne was. 
Echter, in een wereld waar heel wat bewoners lichte tot matige dementie hebben, kom je woord tegen woord niet altijd veel verder in een conflict. 
Gelukkig was er die uiterst geduldige, warme medewerken die de situatie helemaal kon laten bedaren. En zélfs een vriendelijke glimlach over had voor mij, te midden van het ontwarren van dit afstandsbedieningsmysterie!