lentekriebels

Het is echt TE lang geleden dat we nog iets nieuws op de blog hebben gezet. En vooral, iedereen die de laatste weken nieuwsgierig eens kwam kijken stootte telkens op dat negatief getinte berichtje met de veelzeggende tittel 'beu'. Onze excuses. Tijd voor heugelijker nieuws en een nieuwe lading foto's op onze foto-link.
(al zullen die foto's er pas over enkele dagen op staan. Technische complicaties. We hebben het de VRT ook al meermaals vergeven, is het nu mijnen toer?)

Minstent 1 reden om opgewekter te zijn dan twee weken geleden is dat de weergoden onze gebeden hebben verhoord. De lente heeft in Madison ontegensprekelijk zijn intrede gemaakt. Getuige het volledig gesmolten meer. Op een van die eerste prachtige lente-dagen zijn Thomas en ik eropuit (er op uit/ erop uit/ dju!) getrokken met de tandem. We zijn het volledige grote meer rondgefietst. Vrij in het begin van de rit leek ons vertrouwen eventjes te wankelen. We zaten, na 30 minuutjes fietsen, lustig te pic-nic'en aan het water, de overkant van het meer zeer duidelijk VER WEG. Het besef dat je op geen enkele manier de weg kan inkorten als je rond een enorme waterplas beslist te fietsen helpt op zo'n moment ook niet echt. Gelukkig bleek gaandeweg dat we toch vrij snel vooruit kwamen. Leve de tandem! Moest ik niet zwanger geweest zijn hadden we volgens mij zelfs een recordtijd kunnen neerzetten van 2u! Maar, al wie ooit zwanger is geweest zal me bijtreden, het is toch niet hetzelde hoor! Fysieke ongemakken horen er nu eenmaal bij. Het aller aller verveldendste was de zadelpijn (of hoe noemt dat in 't beschaafd Nederlands of kenners-jargon? Ge weet wel, dat u gat zeer gaat doen he...)!! Ik ben blij dat het pas in de laatste kilometers echt ondraaglijk werd. Ja! stel u voor dat ge midden in het traject al met tranen in uw ogen en verkrampte armen en benen verder moet.
Maar het was, ontegensprekelijk, een fijne manier om de omgeving van Madison te verkennen.
(foto-selectie volgt).

Fietsen met je haar in de wind, zon op het gezicht, en beduidend veel lichtere kleding om het lijf dan ooit tevoren geeft die zalige boost van lentekriebels! Maar het zijn niet enkel die lentekriebels die mij gelukkig stemmen. Ik begin ook echte kriebels te voelen, van dat nieuwe leventje in mij... Het is iets magisch toch. En leuk ook, dat die baby-kriebels samenvallen met de lentekriebels rondom ons. De natuur ontwaakt, gaat groeien, begint te bloeien... zo ook het leventje dat ik nu meedraag. Het geeft me precies een extra gevoel van verbondenheid met die natuur, dit jaar.

Ik ben momenteel op bezoek bij een vriendin in Canada, eigenlijk ben ik al eventjes richting Belgie beginnen reizen... Het is hier mooi, gezellig, zonnig van tijd tot tijd, en hartverwarmend om een vriendin na 8 jaar nog eens terug te zien!
(foto's volgen nog)