Mijmeringen bij de pispot:
Ze worden toch zo snel groot!
Het is onontkenbaar, onomkeerbaar en ontegensprekelijk zo: Yona groeit en groeit en groeit! Met al het fijne, moeilijke en spannende dat daarbij komt kijken...
Het is zowel beangstigend als geweldig om zo van die “Amai!” momenten te beleven. Plots wanneer ze weer iets nieuws kan of ineens onverwachts verbaal uit de hoek komt.
Of neem nu het ‘pamperen’ dat stillaan meer ‘op het potje gaan’ wordt. Een spannend gebeuren zowel voor ons als voor haar. Toen ik daarnet Yona’s potje in de badkamer zag staan besefte ik dat we er vanaf nu en nog voor heel wat jaren een nieuw ‘gegeven’ bij hebben: meermaaldaags int oog houden of ons mevrouwtje pipi moet doen. Het pampertijdperk en dus ook de onbekommerdheid over die natuurlijke behoefte nadert z’n einde (voorlopig gelukkig nog schoorvoetend!). Maar zo zal het nog heel vaak gaan, met allerlei soorten ‘tijdperken’.
Het ‘ik wil mijn broek zelf aandoen’-tijdperk is nu o.a. vollop aan de gang. Samen met het ‘ik wil ten allen tijden graag een knuffel of een stuk koek vasthebben’-tijdperk.
Een van de geweldigste dingen nu is vast en zeker Yona's gebabbel. Ze wil het liefst de hele tijd zingen of vertellen. En sinds kort is dat niet enkel meer met korte woordcombinaties, maar met heuse zinnen. Of althans, dat probeert ze. Yona’s zinnen beginnen nl. steevast met een aanloopje in brabbeltaal om dan de belangrijkste woorden toch min of meer verstaanbaar te zeggen. Heel grappig, vooral als ze meerdere keren dezelfse zin herhaalt, alsof ze er zeker van wil zijn we haar goed hebben begrepen. Of zou het eerder een manier zijn om haar uitspraak te trainen. Ik heb al vaak beseft dat we ons toch echt gelukkig mogen prijzen met onze mondige dochter. Het is zo’n plezier om met dat kleine mensje te communiceren en te weten te komen wat er allemaal in haar omgaat.
Al is dat natuurlijk slechts een fraktie van wat ze ons prijs wil/kan geven...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten