Vandaag was een dag, waarvan ik al een heel jaar wist dat die zou komen en waar ik me al veel over had afgevraagd hoe die dan zou zijn: Het moment waarop ik afscheid zou moeten nemen van 'mijn Anita'.
Daar zat ik dan, zoals vele andere malen hiervoor. Op haar bedrand, laag tegen de grond, zodat ze er niet uit zou vallen tijdens het rusten. Mijn handen in de hare verstrengeld, pogend om het beven wat te sussen. De Parkinson en andere kwalen die haar tergen maken het niet altijd mogelijk om echt met haar te communiceren. Maar vandaag was een heerlijk zeldzaam helder(der) moment.
En dus raapte ik een hoopje moed bijeen om rechttoe rechtaan aan Anita te vertellen dat ik enkel nog vandaag en woensdag bij haar zou langskomen.
"Nadien reis ik terug naar Belgie" zei ik.
Ik voelde meteen dat ze reageerde, haar greep wat vaster werd, haar gezicht verkrampter, haar adem versnelde.
Heel rustig heb ik toen verteld wat het voor mij betekende om het voorbije jaar zoveel tijd met haar door te brengen. Ik zag dat ze me begreep. Haar ogen werden vochtig. Onze blikken lieten elkaar niet los.
Het gaf een bijzonder gevoel om zo intens met haar te kunnen 'praten'.
Toen zei ik 'jag tycker om dig'. Het kwam heel spontaan, even bedacht ik me of dit wel gepast is.
Maar met zachte stem, zei zij op haar beurt 'jag tycker ocksa om dig'.
Deze woorden konden niet meer betekenis hebben...
De traan die wat later over haar wang rolde echter wel.
Het was een eer om een jaar lang vrijwilliger te mogen zijn in Liljegården.
De mensen, de ontmoetingen, de babbels, de ervaringen.
En nu moet ik hen loslaten. Zo broos op het eind van hun leven, voelt dit veel drastischer dan bij alle andere vrienden die we deze week nog dag zeggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten