Mama's vat vol emoties

 Gisterenavond, enkele uren vroeger dan gedacht (dankzij de vlotte rijkunsten van Thomas én wat gelukt met de Duitse wegenwerken), kwamen we terug thuis in de Pasteelsblokweg. 
De apotheose van enkele intense weken. Of het keerpunt tussen twee heel verschillende werelden. 
Beiden. 

We hebben onze tijd genomen. Correctie: ík heb mijn tijd genomen. Voor een hele reeks fijne afsluiters bij vrienden in en rond ons tweede thuis te Örsundsbro. Een filmnamiddag in Uppsala voor Yona, zwemuitstap met Pelle's vrienden, een speelnamiddag in onze tuin waar al Wiede's vriendjes bij waren. En uiteraard had ik ook m'n eigen lijstje met vrienden en collega's die ik heel graag wou uitzwaaien. 
Als kers op de taart (of als je 't Thomas vraag: staart die toch wat té lang was) gingen we op de terugrit ook nog dag zeggen bij Astrid Lindgren én haar betoverende personages: Pippi, Ronja, Kruimel, Jonathan en Emil. Wegens Corona geen knuffels, maar de kinderen en ik hebben alleszins wel enorm genoten van de verhalen die ze brachten. 
Dinsdagochtend 5:25 lieten we Astrid Lindgrens Värld achter ons. 

Op de grote autostrades werd mijn aandacht vooral getrokken naar wat er in de auto gebeurde. Het was eigenlijk pas bij het afrijden van den Diestsesteenweg dat me het contrast tussen de twee werelden, die we met één lange autorit met elkaar hadden verbonden, zó duidelijk sloeg. In de ochtend hadden we nog tussen uitstrekte bossen, idyllisch groen en rode huisjes gereden. Nu reden we onder oranje, witte en groene lichtflitsen door. Ik had me kunnen in beelden dat het vuurwerk was, ter ere van onze thuiskomst... Maar het was het vertrouwde en tóch ook heel vreemd aanvoelende lichtspektakel dat élk van onze Belgische (steen)wegen ons biedt. 
De plekken die ik al zo lang ken kwamen opeens op een bepaalde manier beklemmend over: "Hier is je leven nu! En niet meer in dat sprookjesland! Face it". Ik hoop vurig dat het daglicht straks mildheid brengt. 

Gelukkig staat er een ontvangstcommité klaar. Ja, dat we daar zo steevast op kunnen rekenen betekent echt veel! Oma en opa hebben onze bedjes gedekt, vlaggen gehangen, ontbijtspulletjes zoals op hotel mooi in de keuken geëtaleerd én komen hoogst persoonlijk de voordeur voor ons openen! 
Dikke knuffels, blije gezichten, de kinderen vliegen hen rond de hals. En als ik even later in de living ook nog eens mijn mama en papa stevig vastpak overmannen me de emoties. 
Niet lang, want Yona komt naar m'n tranen piepen, geeft me een knuffel en roept 'Ik wist het! Mama is aan het wenen!' Ja, ze hadden het blijkbaar onder elkaar al wel gehad over dat vat vol emoties van mama :-) 
Ik verman me: het ene mooie tegen het andere ruilen, dát is wat we hier doen! 
Morgen brengt de dag mildheid én nog meer fijne mensen die we een heel jaar moesten missen... 

De nacht valt. De kinderen geraken rond 23:00 eindelijk in hun bed. En ook onze kamer voelt na al die maanden nog steeds heel vertrouwd. 

Ik ben als eerste wakker. Loop een rondje door het huis om alles nog eens goed in me op te nemen en bedenk me: "De studenten die het hele jaar in ons huisje woonden hebben het hier goed voor ons achtergelaten."
Ik zet me in de zetel voor deze blogpost. Even later komt Pelle nog lichtjes nachtdronken bij me zitten in de zetel. Ook voor hen is deze wissel van werelden een hele belevenis. De nervositeit en uitgelatenheid gierde door de auto toen we vorige nacht 'onze straat' inreden. Wiede kon niet wachten om zijn speelgoed en speelkameraadjes terug te zien. Voor hem zal uiteindelijk alles nog het vlotste gaan vermoed ik...