Den draai

Ondertussen zijn we al bijna een volle week in Madison. En ja, we beginnen stilaan onzen draai te vinden. We kennen al iets meer straatnamen, weten ongeveer wat er in onze nabije omgeving te vinden is. Zoals ik al zei, heel handige winkels, maar ook een cinema op 10 minuutjes stappen, en 't universitair hospitaal een steenworp hier vandaan...(hmm, moeten we dat zo fantastisch vinden? hopelijk hebben we het gewoon nooit nodig!).

Ik (Tine) vind het anderzijds echt niet evident om het thuisgevoel al volledig door m'n aderen te laten stromen. Voornaamste rem is denk ik het gebrek aan vooruitzichten op concreet werk (vrijwillig of betaald, dat is voorlopig ook nog onduidelijk). Vooral de voorbije dagen had ik het er moeilijk mee. Dan loop je wat verweesd rond in je appartement en de stad, zap je veel te veel de tv aan, lijkt koken je voornaamste bijdrage aan de dag. Maar deze voormiddag heb ik een website gevonden waarop letterlijk meer dan 100 jobkes staan! Gaande van Nanny, technisch assistent van 't een of 't ander tot koffiemadam. Ik ga me de volgende dagen aan het mailen en bellen zetten om daaruit hopelijk iets neigs te halen.

Om het thuisgevoel toch wat extra te stimuleren had ik me voorgenomen om zelf brood te bakken. Geen slecht idee, gezien het enige soort betaalbare bruine sneedjes brood toch wat tegenvalt... Nu, mijn eerste oven-test was meteen al wat tegengevallen. We hebben ons zo van die rubberen bakvormen aangeschaft. Die mag je uitdrukkelijk niet boven een bepaalde temperatuur gebruiken. Onze oven bleek echter niet zo nauwkeurig afgestemd, met rookvorming, alarm en een lichte vorm van paniek tot gevolg. Toch wilden we de moed niet opgeven, bakken zouden we! Mijn tweede poging als bakery-girl was gelukkig succesvoller. Ik had me voor de zekerheid wel beperkt tot een cakemix waar je enkel nog melk en eieren aan toe moet voegen. Ach, ik vond het alleszins een waardig begin. En het geeft alleen maar perspectief op verbetering...
Jullie horen er ongetwijfeld nog van ;-)

Thomas is werkgewijs helemaal hard aant gaan hier. Hij moet nog projecten afwerken die lopende zijn met mensen uit Leuven en Groningen. Hopelijk vlot dat goed de komende dagen, en kan hij binnen een paar weken vollenbak gaan samenwerken met de mensen van hier.
Hij heeft trouwens een uiterst sympathieke professor waar hij nauw mee zal samenwerken. Die stuurde ons kort na onze aankomst al een mail om te vragen of alles goed verliep. Niet echt gebruikelijk op het Europese vasteland. Maar volgens een collega van Thomas, hier in Madison, wel courant voor Amerikaanse professoren. Gat in de boter! Diezelfde collega is trouwens ook een fijne gast. We zijn al half en tussen de regels door uitgenodigd door hem, om samen spelletjes te spelen op de Wii. Whiiii!joepiiiieee! Ik ga tennisen tegen Justine! Again: je hoort er nog van ;-)

En zo hebben jullie weer wat zicht op hoe het ons hier vergaat.
We haalden den draai! Laat dat de conclusie voor vandaag zijn...

Heel veel liefs!