Met pijn in het hart rijden we weg van Madison. Het waren echt 3 super fijne dagen hier. Een stad op onze maat: water, groen, gezellige cafeetjes, winkeltje en cultuur.
De laatste twee nachten die we omboekten naar het Fluno center hebben ons toch wel echt deugd gedaan. Zó voelt luxe dus... Zolang je je er echt bewust en dankbaar bij voelt mag dat af en toe wel eens vind ik.
Maar nu is het Chicago dat in ons vizier komt. We rijden tot 's middags, picknicken in de auto en tegen 13:30 staan we vol bewondering in het Millenium Park.
De lus die we door de stad trekken is goed gekozen, al zeg ik het zelf. Een quick tour langs enkele belangrijke highlights. Met als letterlijke hoogtepunt de beklimming van de Hancock Building. Sinds onze laatste passage in 2008 omgedoopt tot het 360°Chicago center. Impressive én volgens algemene consensus toch wel echt z'n geld waard :-)
Naast hoogtes flaneerden we ook nog langs Navy Pier, het strand, de Magnificent Mile (winkelstraat) om uiteindelijke te belanden bij Pizza Due.
Pizza Uno claimt de originele uitvinden te zijn van de Chicago style deep pan pizza. En wegens overdonderend succes werd enkele jaren later ook Pizza Due opgericht. Zelfde formule, die het ook vandaag nog prima doet. Al gaat mijn persoonlijke voorkeur toch uit naar de klassieke versi wee van pizza. Maar dat is even bijzaak in dit relaas van een uiterst geslaagde passage door 'Cha city'.
Met goed gevulde magen en pizza overschotten in de koffer (jaja, Thomas moest grif toegeven dat zijn honger groter was dan zijn ogen en zijn ogen groter dan zijn buik, waardoor we net als die 17 jaar geleden veel te veel pizza hadden besteld...) reden we de nacht in. Hoe meer we nu reden, hoe minder er morgen op de teller zou staan. Om 2:00 checkten we in bij Motel6 vlak voor Cleveland en vielen als een blok in slaap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten