Gisteren liet ik weten dat ik Yona had afgezet op de creche en me plots in een leeg huis bevond. Met 'zeeën' van tijd. Concreet kan ik verklappen dat Yona gisteren zelfs tot 14u in de creche is gebleven!! Ze heeft niet alleen meer dan een uur geslapen, maar ook nog wat gespeeld nadien en een hapje gegeten. De vis van 's middags was haar niet zo bevallen, en met het knackebröd dat ze eten heeft ze het ook niet zo gemakkelijk. Maar ze heeft heb verder echt goed gedaan vertelde Zahra.
Dus, fier als een gieter, met een dikke smile op mijn gezicht ben ik met haar naar huis gereden nadien. Tegelijkertijd voelde ik me ook weemoedig. Het besef overviel me dat mijn leventje van het voorbij JAAR opeens over is. Ik heb een heel jaar zo dicht bij Yona geleefd. En ineens is dat passé. Natuurlijk zijn er de weekends, de ochtenden, de namiddagen en avonden. Maar dat ik plots overdag terug meer 'Tine' ben dan 'mama' is erg gek. Fijn. Gek. En ook wel wat triest.
Vandaag doen we er opnieuw nog een extra uurtje bij. Van half negen tot drie is Yona naar de creche. Ze heeft nu eenmaal de kaap van het eten en dutje doen genomen, dus plots vaart die inscholing een stukje vlotter. De gewenning van de eerste dagen begint vruchten af te werpen.
Thomas komt sevves ook thuis van Libanon. En dan gaan we Yona samen ophalen. Wat gaat onze kleine meid blij zijn dat ze haar papa terugziet! En Thomas krijgt zo ook een idee waar Yona de voorbije week en half heeft uitgehangen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten