Mijmerend en m'n eten verterend kwam plots 't gekke idee in me op dat toeleven naar de winter eigenlijk veel gemeen heeft met toeleven naar een bevalling.
Een groot onontkenbaar gebeuren dat zich aankondigt.
En wanneer je daar vooraf aan denkt is dat met momenten wat beangstigend. Je voelt doembeelden opkomen. En beslist dan wijs om die te bannen met de gedachte "We zullen vooral op het moment zelf wel zien hoe het loopt, hoe het voelt."
Voor de aanstormende winter is dat de onrust die me bekruipt bij het idee aan pikke donkerte om vier uur 's namiddag. Dat het net midden in de nacht voelt wanneer ik met Yona aan het vieruurtje zit. Heel vergelijkbaar met mijn gevoel voor Yona's geboorte, de schrik voor de bevalling.
Tijdens de effectieve winter, of de bevalling, leef je uiteindelijk van moment tot moment, van dag tot dag of van uur tot uur. En je weet, op momenten dat het moeilijk is, dat je er gelukkig iets voor terugkrijgt: Een kind, of in het andere geval een ZOMER.
Nu pas kan ik me stillaan voorstellen waar midsomer om draait...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten