Goed systeem, helse beproeving

(Dit had eigenlijk gisteren, maandag, gepost moeten worden.)

Vandaag begint week 2 van Yona's 'inscholing'. Ik wist niet goed wat te verwachten deze ochtend: Zou het plots toch makkelijker zijn vor Yona om alleen te blijven bij Zahra, of net niet?
Dat ze zou wenen, daar had ik me alleszins wél op ingesteld... Toch hoopte ik ook op een positieve ervaring, zodat het erop kon gaan lijken dat Yona tegen vrijdag wel haar draai vindt.

Maar hier zit ik weer, in de kamer wat verderop. Met een eens zo bloedend moederhartje (want, je raadt het, ik hoor m'n meisje bijna onafgebroken kelen). Vertwijfeling slaat toe: Hoe moet ik dit de volgende dagen toch gaan aanpakken zodat Yona zich WEL op haar gemak kan voelen?
Ik was al tot de conclusie gekomen dat ik haar meer moet voorbereiden, haar moet vertellen dat ik weg ga voor even en vooral dat ik terug kom. Maar hoeveel helpt dat praten...? Is dat het voornaamste wat ik kan doen...?
Het voelt allemaal eventjes heel frustrerend aan. Want ik heb maar 1 'kans' per dag om Yona op een goeie manier achter te laten. Als ik die 'verpest' zit ik met anderhalf uur hartzeer achteraf. En vooral voor Yona is dat weer eens een negatieve ervaring erbij. Vandaag proberen we bijvoorbeeld dat Yona ook mee eet op de creche, maar zolang dat moeilijk gaat herhalen we die poging (maw ze doet nog geen dutje op de creche, da's de volgende stap).

Een goed systeem, die Zweedse inscholing, absoluut! Maar om de een of andere reden is 't voor Yona en mij momenteel vooral nog een helse beproeving.
"Relax!" Probeer ik mezelf in te spreken. "Hoeveel kindjes zijn Yona al voor gegaan!"
En toch, ik kan het niet laten om daarbij ook te denken "Maar wat doe ik toch mis?!?"

Ik hoop dat ik in de volgende posts meer optimistisch mag klinken. En anders heb ik 't wel over hoe Yona's nieuwe schooltje er dan juist uitziet enzo...


Toen ik Yona rond iets voor 11 ben gaan ophalen was Zahra duidelijk optimistischer dan ik: Het is vandaag iets beter gegaan dan vrijdag. Ze heeft minder onophoudelijk geweend en tijdens het eten zat ze vooral naar de andere kindjes te kijken. (En dit met een lang weekend ertussen, gooide ik er in m'n hoofd nog bovenop).
Dit was de positieve noot waar ik zo om geroepen had, en ik omhelsde ze met beide handen!
Op naar dinsdag!