Een uur erbij, jochei!

Het tij is duidelijk ant keren, of zijn het onze gebeden die werden verhoord?
Alleszins is het tot mijn grote vreugde vandaag opnieuw een stuk beter gegaan.
Yona heeft, hou u vast, zelf lasagne gegeten EN een half uurtje gedut!!
Ik ben zo trots op haar!
Door dat half uurtje rusten in de creche is natuurlijk de rest van het dagritme wat om zeep. Maar ik heb haar net in bed gekregen voor een tweede dutje, hopelijk kan ze wat doorslapen nu. En ik, ik heb na de spanning van vanochtend ook even wat ademruimte nodig. En tijd om kort te bloggen natuurlijk...
Het was echt wel spannend; op een leuke manier dan. Ik wist dat Yona ongeveer tegen half elf zou gaan eten, dus luisterde ik of ik ze hard hoorde wenen: dat viel mee... Tegen elven zou ze dan rustig gaan dutten, extra spannend dus of ik haar zou horen roepen: dat viel nog beter mee... Op dat moment voelde ik vooral een supportersgevoel in me opwellen "Komaan Yona! Je kan het! Eventjes rustig worden bij Zahra, even wegdommelen in die hele nieuwe omgeving!"
Pas tegen twaalven zijn ze me dan uit mijn leerboeken komen halen, want Yona was ant wakker worden.

Proficiat meid!