Yona heeft half negen tot elf gehaald!
Zij het met litertjes traanvocht en de nodige decibels welliswaar...
Maar, ze heeft het gehaald!

En de mama die weer eens met een bloedend hart verderop zat te studeren ook.
Alleen de papa, die had het even echt heel moeilijk toen bij op weg naar de unief ineens van verre zijn dochter hoorde roepen. Thomas moet in de buurt van de creche passeren op weg naar t werk en vandaag brak ook zijn hart toen Yona's geroep tot bij hem reikte.
Versta ons niet verkeerd, Yona zat niet binnen in de creche. Vandaag heeft ze ook de tuin verkend, vandaar dat haar gehuil zo ver in de omtrek te horen was. Waarlijk, Thomas voelde zich zelfs wat gek tov van de andere fietsers toen hij Yona hoorde: 'Ja, dat is MIJN dochter die daar roept...'

Morgen is de creche dicht, en dan is het al weer weekend. Vol spanning afwachten dus hoe het maandag uitdraait.