Weer eens 'voor het eerst...'

En dit keer niet zomaar een grappig woordje, een eerste lieve kus aan papa of voor het eerst met de botjes door de tuin krossen. Maar een echt grote stap in Yona's jonge mensenleventje, en een minstens even grote stap in Tine's jonge mama-leven:
Yona is vandaag voor het eerst naar de creche gegaan!!!!
En ik ben zooo blij dat we dit in Zweden mogen meemaken. Kinderen worden hier eerst een heel jaar op 'thuis zijn' getrakteerd. En wanneer ze dan rijp zijn voor de overstap naar de 'förskola' gaat die ook nog eens erg erg ... erg(!) gelijdelijk. 'Inskolning' heet dat hier, je kan er je wel iets bij voorstellen, niet? Nee... misschien niet.
Gedurende minstens twee weken wordt er stap voor stap tijd genomen om de jongen schoolgangertjes op hun gemak te stellen in de nieuwe omgeving, tussen al die nieuwe kindergezichtjes en bij de nieuwe begeleiders. Ik geef jullie graag mijn relaas van dit avontuur, 'live' per blogposts!

Dag 1.
Na een jaar met bitterweinig ochtendverplichtingen is het even wennen dat we vanaf nu ELKE DAG rond 7u moeten opstaan. En vandaag dus voor het eerst: mezelf snel douchen voor Yona wakker is, al een boke binnensteken want ons mevrouwtje heeft toch nog niets van zich laten horen. Ai, de tanden ook nog poetsen zal er niet meer bijkunnen voor we Yona uit bed heisen... Ze was al eventjes met haar knuffelkoe ant babbelen, maar die conversatie geraakte stillaan ook uitgeput, zo bleek via de babyfoon. En er is wel wat werk aan om Yona klaar te maken voor de grote 'eerste schooldag' natuurlijk.
Maar het loopt vlotter dan gedacht. Deze eerste keer toch. Opnieuw flitst het even door m'n hooft dat het vanaf nu 'elke ochtend' zo gaat zijn. 't Doet me zelfs een beetje denken aan de eerste dagen na Yona's geboorte: beseffen van 'nu ist voor echt, we zijn eraan begonnen'.
Het is gelukkig een mooie zonnige ochtend, goedgemuts (letterlijk en figuurlijk) rijden wij richting Bulan Forskola. Het is wat timen en zien of we op tijd vertrokken zijn.
Een kwartier stappen bleek goed geschat, oef. Even het grendelsysteem van de poort ontcijferen, en wat drentelen voor de voordeur want dat is met een codesysteem. Gelukkig ben ik niet de enigste die rond half negen met z'n kind komt aanzetten, en dus kan ik mee binnenglippen. Er is al heel wat bedreivigheid: botten die worden uitgespeeld en in respectievelijke schabbetjes terecht komen. En in de afdeling waar Yona naartoe moet zijn al 5 nieuwsgierige kindjes aan het spelen.
Yona is nummer 6 en kort na ons komen nog twee andere bengels het gezelschap vervoegen. Eentje is niet erg opgezet met het feit dat papa haar komt droppen. "Gaat Yona ook vaak zo triest zijn?" moet ik spontaan denken. Ik kan het niet laten om me al een beetje schuldig te voelen dat ik haar vanuit de veilige thuishaven in dit 'woeste' creche-avontuur gooi. Maar wanneer ik naar Yona zelf kijk zie ik vooral nieuwsgierigheid en ook wel rust. Ze heeft de intrede goed verteerd ;-)

Zarah, de hoofdverzorgster van de jongste groep, is ondertussen beginnen zingen, en ook Annika de tweede begeleiderster is erbij komen zitten. Twee van de drie liedjes kan ik zelfs meezingen, jochei! Die OpenCreche heeft vruchten afgeworpen!
En dan is het tijd voor een fruitje.Tegelijkertijd legt Zarah de dagplanning al wat uit. Wat heb ik, na amper 8 minuten, al onmenselijk veel respect voor de job van deze kinderbegeleidster!

Tegen een uur of 9 gaan alle kindjes buiten spelen. Dat is veel sneller gezegt dan gedaan. Botten, regenpak, muts en liefst ook wanten aan. Yona blijft alleen bij Zarah achter om haar persoonlijk beter te leren kennen. Het is het opzet om haar eerst vertrouwd te maken met 1 van de begeleidsters. Zarah dus. Die toont Yona de verschillende speeltjes: het hobbelpaard dat Yona liever veilige vanop haar voeten gadeslaagd, kartonnen bouwdoosjes, en zelfs een indoor glijbaan! Yona voelt zich duidelijk op haar gemak bij Zarah, en ik ben blij. Ik probeer me bewust wat afzijdig te houden en te observeren hoe Yona met die totaal nieuwe persoon omgaat. Iemand waarvan ik weet dat ze binnen enkele dagen voor Yona als een nieuwe vriend moet gaan aanvoelen, liefst toch... Heel gek allemaal.

Zo'n eerste creche-dag is toch veel meer dan gewoon 'voor een uurtje naar daar gaan'. Ik kan op mijn gevoel nog niet echt woorden plakken, maar het overvalt me wel wat. Alle emoties die bij zo'n eerste schooldag komen kijken.