Hier zit ik dan, in de personeelskamer. Ik heb Yona net een half uur geleden alleen achter gelaten bij Zarah. Dag zeggen ging ok. En de eerste tien minuutjes zat ik op mijn gemak wat Zweeds te leren. Maar vanaf dan klonk er, door de 3 a 4 muren en enkele deuren die ons van elkaar verwijderen, geween dat verdacht veel op dat van Yona lijkt.
Voor het eerst maak ik bewust mee hoe een moeder haar 'jong' zo uit een hoop geween zou kunnen halen. Gek. Mooi ook wel. Onze Yona die weent, en ik heb het gehoord!
Ja, nu ben ik zelfs heel zeker geworden van het fijt dat zij het is. Mijn meisje mist haar mama, en mijn hart bloed een beetje. Ik hoor Zarah haar beste best doen om Yona te troosten.
"Ik hoop dat ze er binnen een half uurtje in slaagt... want dan moet ik haar terug gaan oppikken. Of zouden ze me eerder komen roepen?" Bij elke beweging of geluid in de gang flitst mijn blik weg van mijn handboek Zweeds: Moet ik nu al komen?
Dit is een oefening voor moeder en dochter... ik hoop vooral dat Yona morgen te vinden is voor een nieuwe 'trainings sessie'.
Ik ben uiteindelijk toch iets vroeger teruggeroepen. Zarah vertelt me dat Yona het in eerste instantie echt goed deed. Ze heeft met haar naar de auto's gekeken en ook wel wat gespeeld samen, maar eens ze begon te beseffen dat mama er niet meer was en roepen haar ook niet terugbracht ging het van kwaad naar erger. Ze wilde Yona ook niet helemaal triest laten worden, want dan is het morgen eens zo moeilijk. En Zarah laat me geen tijd om ongoocheld te geraken over het feit dat ik iets vroeger ben moeten binnenkomen. Het is heel natuurlijk dat kinderen reageren op deze overgang naar de creche. De meeste kindjes die tijdens de inscholing hard wenen hebben het achteraf gemakkelijker en omgekeerd. En ze vertelt ook enthousiast hoe Yona al zoveel klanken nabootst, dat ze dus echt wel snel zal kunnen spreken.
Ja, ons mevrouwtje doet het goed.
En de mama, die is nu terug wat nerveuzer voor morgen...
ps. Voor wie zich aan het Zweeds wil wagen of als je een idee wil krijgen via de fotootjes, hier de link van Bulan Forskola: www.bulansforskola.se
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Hey Tine,
Ik voel met je mee en kan er me heel wat bij voorstellen hoe je je voelt.
Kop op voor morgen! Groeien gaat nu eenmaal ook met groeipijntjes en traantjes gepaard. We kunnen onze kinderen niet voor alles behoeden. En het is zo mooi dat je zulke trage overgang mag maken daar in Zweden - dat Yona kan ervaren dat die mama wel terug komt - zij het niet direkt.
Knuffel
mama
Een reactie posten